hoofdstuk 7
lees ook: hoofdstuk 1 2 3 4  5 6 8 en 9

Flora en het gewonde hert

Het is half januari en de sneeuw die de afgelopen weken is gevallen in het grote bos begint langzaam te smelten, terwijl het zonnetje voorzichtig een paar van haar zwakke zonnestraaltjes op het bos loslaat.

Flora zit op één van de kale takken in de boom ademloos van dit mooie winterse tafereeltje te genieten. ‘Hé hé, wat een heerlijke rust.’ Flora denkt na over de afgelopen weken. Het is uiteindelijk toch nog een heerlijke kerst geworden* en er zijn geen vervelende dingen gebeurd met de jaarwisseling, en nu zijn we weer met een nieuw, mooi jaar begonnen. Tot nu toe is er nog niets naars of geks gebeurd in het grote bos.

Terwijl Flora dit alles zat te overpeinzen gebeurde er verderop in het bos wel degelijk iets naars! Er liepen twee jagers door het bos, op zoek naar een prooi! ‘Ssst’, fluisterde de ene jager tegen de ander ‘daarginds staat een mooie hinde!’ Hij richtte de loop van zijn geweer op de mooie hinde en schoot………..

Maar… op datzelfde ogenblik sprong er een hert voor de hinde. Dat hert is het mannetje van de hinde. Hij zag op het laatste moment wat er gebeurde en sprong op zijn vrouwtje af om haar te redden. En, het lukte. De hinde schrok en rende weg voor de jagers. Alleen… het dappere hert was geraakt, aan zijn poot.

‘Vlug,’ zeiden de jagers tegen elkaar ‘we hebben hem!'Eropaf, dan schieten we hem dood en nemen hem mee!’ Jagers kunnen veel geld verdienen aan een hert. Alleen zijn gewei is al vele Euro’s waard! En dan zijn vacht en zijn vlees nog…

Het hert zat er natuurlijk helemaal niet op te wachten om gedood te worden en probeerde dan ook om te vluchten, zo goed en zo kwaad als dat ging met zijn gewonde poot. Hij kwam tot bij een dichte struik en ging daar middenin liggen, plat op de grond. Hier konden die lelijke jagers hem niet zien. De jagers zochten en zochten en toen het donker begon te worden gaven ze het maar op. Ze sjokten moedeloos en chagrijnig naar huis, waar moeder de vrouw op hen zat te wachten met een pan vol met heerlijke boerenkool.

Maar, in de struiken lag nog steeds het gewonde hert. Hij verloor veel bloed en werd steeds zwakker en zwakker. ‘Oh nee lief hertje, niet doodgaan!’, dacht het musje dat alles vanuit een hoge boom had gezien. ‘O, wat moet ik doen’, kreunde de mus. ‘Ik kan hem niet helpen, ik ben veel te klein! Maar wacht eens, ik ga hulp halen! Ik moet Flora zien te vinden.’

De mus vloog weg om Flora de Fee te gaan zoeken. Hij vroeg hier en hij vroeg daar tot hij haar opeens zag zitten, vlakbij het bevroren meertje. Flora zat te kijken naar de ondergaande zon en de mooie kleuren die daardoor in de lucht verschenen.

Het musje begon wild te tsjilpen en Flora keek op. Ze hoorde het verhaal van de mus aan en schrok. ‘Och, het arme dier, daar moeten we snel wat aan doen!’ Vlug vloog Flora met de mus mee naar de plek des onheils. Ze begon rustig het hert te kalmeren door zachtjes lieve woordjes tegen hem te zeggen. Ondertussen bekeek ze de gewonde poot. ‘Die kogel mòet eruit’, zei ze. ‘En de wond moet weer genezen. Wacht eens even!’ Ze pakte haar toverstaf en sprak een paar toverspreuken uit en… hupla, een flits en.. de kogel viel eruit en het bloeden stopte. Toen weer een flits en hop, er zat een mooi stevig verband om de poot van het hert. ‘Probeer nu eens op te staan’, vroeg Flora. Hij probeerde het en warempel, het ging goed! Zijn poot deed zelfs bijna geen pijn meer, hij kon weer lopen!

‘Je moet nog wel een paar dagen rustig aan doen met je poot, want hij moet nog goed genezen. Daarna kun je weer springen en rennen als nooit tevoren’. ‘O, duizendmaal dank lieve Flora’, zei het hert gelukkig. Het vrouwtje van het hert, dat op veilige afstand had staan kijken, durfde nu ook eindelijk weer te voorschijn te komen en voegde zich bij haar man. Als een verliefd stelletje liepen ze samen het bos in….

Flora keek hen beiden na en dacht: ‘Dat was dan alweer het eerste avontuur van 2002!’ En gelukkig maar, anders hadden wij niets meer te lezen...

P.s.: Flora wenst alle kinderen en hun ouders een gelukkig en gezond 2002 toe!

* = Zie het vorige hoofdstuk.