hoofdstuk 9
lees ook: hoofdstuk 1 2 3 4  5 6 7 en 8

De verrassing voor Flora

Op een mooie lentedag lag Flora even lekker uit te rusten in het gras. Het zonnetje scheen heerlijk op haar gezichtje en het was al een beetje warm aan het worden. Terwijl Flora daar zo lekker lag, sukkelde ze in slaap. Ze droomde over haar verjaardag en over de taart en de cadeautjes die ze dan zou krijgen. Flora begon zelfs zachtjes in haar slaap te praten. Een paar konijntjes die het zagen begonnen zachtjes te giechelen. Het was ook wel een grappig gezicht.
Bo de postduif kwam aanvliegen en hij zag dat de konijntjes een reuze lol hadden. ‘Wat is er zo leuk?’ vroeg hij. ‘Mag ik mee lachen?’ De konijntjes deden een vinger voor hun mond en fluisterden: ‘ssst, je maakt Flora nog wakker met jouw luide stem! Kijk, ze slaapt en ligt te mompelen in haar slaap. Dat vinden we zo grappig en daarom lachten we!’ ‘Zo zo’ zei Bo, ‘laten we eens wat dichterbij gaan kijken.’ Ze gingen vlak naast Flora zitten, maar ze werd niet wakker. Ze begon weer zachtjes in haar slaap te praten: ‘….en dan ben ik alweer jarig… taart…. veel cadeau’s…’ mompelde Flora. ‘Jarig?’ vroeg Bo, ‘wanneer? Weten jullie daar iets van konijntjes?’ ‘Eh… nee’ zeiden ze. ‘We weten niet eens wanneer Flora jarig is!’ zei Bo geschrokken. ‘Dat ik daar nog nooit eerder aan heb gedacht! In al die jaren heeft Flora nog nooit haar verjaardag gevierd! En niemand die daar ooit over heeft nagedacht! Wanneer zou ze toch jarig zijn?’ ‘Laten we het zachtjes vragen’, zei het konijntje ‘misschien geeft ze in haar slaap wel antwoord.’ Dat vond iedereen een goed plan en dat deden ze!
‘Eh, Flora’ zei Bo, ‘leuk dat je gauw jarig bent! Wanneer precies?’ ‘De 15^e,’ zei Flora braaf in haar slaap. ‘15 wat?’ vroeg Bo weer. ‘15 april… maar ik vier het nooit! Geen taart, nooit cadeau’s, nooit…snurk’ Flora viel weer dieper in slaap. ‘Kom, vlug weg hier’, zei Bo en ze gingen vlug naar een rustig plekje verderop.
’Dus ze wil het niet vieren’ zei Bo, ‘maar iedereen heeft toch recht op een verjaardagsfeestje! Dus ook Flora! Zullen we haar dit jaar eens gaan verrassen en een surpriseparty organiseren?’ ‘Jaha, leuk’ riepen de konijntjes opgewonden. ‘Ik stel voor om vanavond een vergadering te houden met alle dieren van het bos, op de open plek. We gaan nu uit elkaar om iedereen uit te nodigen en dan gaan we vanavond alles regelen! Maar, denk erom, niemand mag iets aan Flora verklappen hoor! Anders is het geen verrassing meer!’

Flora schrok ineens wakker! Wat had ze lekker geslapen! Ze had alleen wel gek gedroomd. Over haar verjaardag en dat terwijl ze het nooit vierde! Dat had ze zelfs nog tegen Bo gezegd. ‘Hé raar’ dacht Flora, ‘het leek net of dat echt gebeurd was. Wat raar kon je som toch dromen!’ Flora stond op en ging eens een wandelingetje maken. Aha, daar zag ze meneer konijn praten met mevrouw kikker. Maar toen Flora dichterbij kwam, hielden ze plotseling op met praten! ‘Is er iets?’vroeg Flora. ‘Eh, nee hoor. Wat zou er moeten zijn dan?’ vroeg meneer konijn. ‘O nee, dan is het goed’, zei Flora en liep verder. Even verderop zaten meneer uil en Bo de postduif met druk met elkaar te praten op een tak in de boom. Flora vloog erheen, maar toen ze er vlakbij waren hielden ze plotseling op. ‘Is er iets?’ vroeg Flora. ‘Nee hoor’ zei Bo. ‘Wat zou er moeten zijn?’ ‘Oh, dan is het goed’ zei Flora en ze ging weer verder. Toen Flora bij de vijver kwam, waren de eenden druk aan het kwaken tegen de goudvissen, die met hun kop boven het water uitkwamen. Toen ze haar zagen hielden ze verschrikt op met kwaken en de vissen zwommen snel weg! ‘Nou zeg! Wat heeft iedereen?’ dacht Flora. Maar ze vroeg netjes: ‘Is er iets?’ ‘Eh, nee hoor’ kwaakten de eenden, ‘wat zou er moeten zijn?’ ‘Oh, dan is het goed’ zei Flora en ze ging terug naar haar huisje!
Flora was verdrietig. ‘Ze willen niet meer met me praten’ snikte ze. ‘Ze houden iets voor mij verborgen!’ Flora vond dat zo erg. Ik ben altijd lief en goed voor de dieren in het bos en nu doen ze zo! Flora was zo verdrietig dat ze besloot die avond vroeg naar bed te gaan. Ze had geen zin om nog meer dieren tegen het lijf te lopen.

En dat kwam goed uit, want nu konden de dieren ongestoord vergaderen over de surpriseparty voor Flora.

Alles werd geregeld. Iedereen zorgde wel voor iets. Een tent, drinken, hapjes, uitnodigingen en nog veel meer. Bo was zou zelfs naar Feeënland vliegen om enkele goede vriendinnen en zelfs de koningin (die inmiddels ook een goede vriendin was geworden*) uit te nodigen.  En,  er werd natuurlijk gezorgd voor een taart en heel veel cadeautjes.
De dagen daarna was het een drukte van belang in het bos. Iedereen was druk om alles op tijd af te krijgen, want het was al bij de 15^e. Alleen Flora was niet druk….
Flora was zo verdrietig. ‘Ze willen me niet meer’ dacht Flora. ‘Iedereen loopt weg als ik eraan kom. Ze willen zelfs niet meer met me praten. En dat terwijl ik bijna jarig ben’ dacht Flora. ‘Niet dat ik mijn verjaardag vier, maar toch!’ Flora wou altijd wel dieren om zich heen hebben als je jarig was, anders voelde ze zich zo eenzaam. Ook al wisten de dieren dan wel niet dat je jarig was. Dus nu was ze dubbel verdrietig. Een eenzame verjaardag, bah! En morgen was het zover!

Flora ging maar weer eens vroeg naar haar bed. Wat moest ze anders? En dat was maar goed ook, want zo zag ze niet dat er op de open plek hard gewerkt werd! De tent werd opgezet, verlichting werd opgehangen. Alles werd alvast klaargezet voor morgen. De GROTE dag. Daarna ging iedereen vlug naar huis om hun cadeautje voor Flora nog heel mooi in te gaan pakken. Met mooi papier, linten en strikken. Ze zouden Flora dit jaar eens lekker gaan verwennen!

De volgende ochtend werd Flora heel verdrietig wakker. ‘Bah, jarig, bah, alleen, bah, bah, bah’.

Toen ze net klaar was met aankleden (toch maar een feestjurk) werd er aan haar deur geklopt. Het was Bo. ‘Flora, kun je vlug naar de open plek in het bos komen’, vroeg hij ‘er is iets gaande!’ En vlug vloog hij weer weg.  Flora begreep er niets van. Wat bedoelde hij? Ze ging toch maar even kijken.

Ze was bijna op de open plek: nog even de bocht om en… Flora bleef als aan de grond genageld staan. Er stond een grote tent en toen ‘SURPRISE’! Alle dieren sprongen tevoorschijn en kijk, daar waren wel 20 feeën en de koningin was er ook! ‘Gefeliciteerd Flora’ ‘Gefeliciteerd’, iedereen schreeuwde door elkaar heen. ‘Hé, hoe weten jullie dat ik jarig ben?’ vroeg Flora. ‘Misschien’ zei Bo , ‘klets je wel teveel in je slaap’ en hij gaf de konijntjes een vette knipoog! Flora begon het te begrijpen en begon te lachen! Dus het was tóch echt dat ik met je sprak en daarom wilden jullie niet met mij praten! Jullie willen me toch wel! Oh, wat ben ik blij. Dit is de mooiste verjaardag van mijn hele leven!’

*= zie Flora en de zieke koningin.